BEYOĞLU SOKAKLARI’NDAN BİR EVSİZ HİKAYESİ

17 Ağustos 2019 117 views 0


“Kurt”, yirmi-yirmi beş yıldan beri Beyoğlu’nda Küçük Parmakkapı Sokak’ta yaşayan 54 yaşında Adanalı bir evsiz. Asıl adı Nafi. Her karşılaştığımda, eğer yalnızsam bana bir gece önce olup bitenleri ya da eski bir hikayesini anlatır; karşılıklı birer çay sigara içeriz.

Elinde bir çalı süpürgesiyle, bitse de gitsek havasında önümüzden geçen bir çöpçü gördü. “Bak sana bir hikaye anlatayım” dedi ve devam etti:

Valla hatırlamıyorum, yaşımı bile sen hesapladın, ben elli sanıyordum; beş on sene önceydi. Kış mevsimi. Kahveler falan kapandı. Kar yağıyor, sert de bir rüzgar var. Kendime Abdullah Sokak’ta bir saçak altı buldum. Rüzgar çok fena ısırıyor. Çöp konteynerlerinden, en büyüklerinden iki çöp torbası buldum, içini boşalttım, ters çevirdim; birini pantalon gibi ayağımdan, diğerini de başımdan geçirdim. Altıma bir koli kartonu koyup betona yattım.

Sabaha doğru çöp kamyonu gelmiş. İki tane çöpçü beni çöp sanıp çöp kamyonuna attılar. Farkettim, bir şeyler oluyor. Başımdaki torbaya asıldım. Kafam dışarıda şimdi; onlar beni hala çöp sanıyorlar. “Nooluyo lan!” dedim. Çöpçüler hayalet görmüş gibi başladı kaçmaya Büyük Parmakkapı’ya doğru; nasıl koşuyorlar bir göreceksin; tabanları kıçlarında.

Çöp kamyonunun şoförü aynadan gördü herhalde. İndi, “napıyonuz lan manyaklar” diye bağırıyor. Kamyonun arkasına doğru geldi; gözgözeyiz bir an. Çöplerin arasında canlı bir insan kafası ve şöför. Şoför bir an dondu kaldı. Sonra birden o da diğerlerinin ardından son sürat koşmaya başladı.

Sonra çöp torbalarını çıkardım, kamyondan indim. Büyük Parmakkapıya doğru ardlarından gittim. Gördüm onları. Kendi aralarında hararetle konuşuyorlar. El işareti yaptım, sakin olun dercesine. “Korkmayın gardaş, benim” dedim. “Bunca yıldır bu işi yapıyoruz, böylesini görmedik; ceset dirildi” diye düşündük, “gerçekten çok korktuk, üstelik sabahın karanlığı” falan bir şeyler söylediler. Dönüp gittim. Benim uyku da gitti tabii her zamanki gibi, zaten ne uyuyoruz ki.

Kurt’un bugünkü hikayesi bu. “Daha neler var abi bende” dedi. İki çay içti sigarayla. Mahallenin çocuklarının futbol topuna müdahale etti birkaç kez. Sonra bir apartmanın merdivenine oturdu. Boş bakıyordu. Kimbilir neler düşünüyordu? Üzerinden beş yıl geçti; yaşıyor muydu?

Avatar
Metin BaşaranDiğer Yazıları
BENZER KONULAR
YORUM YAZ

istanbul escort

istanbul escort

ankara nakliyat

escort istanbul